در بهشت اکنون!


در بهشت من
هاش

درباره :
صفحه نخست
تماس با نویسنده
عناوین مطالب وبلاگ
اضافه به علاقمندی ها
صفحه خانگی شود





دسته بندی
()

آرشیو
شهریور ٩٦
امرداد ٩٦
تیر ٩٦
شهریور ٩٤
امرداد ٩٤
تیر ٩٤
خرداد ٩٤
اردیبهشت ٩٤
فروردین ٩٤
اسفند ٩۳
بهمن ٩۳
دی ٩۳
آذر ٩۳
آبان ٩۳
مهر ٩۳
شهریور ٩۳
امرداد ٩۳
تیر ٩۳
خرداد ٩۳
اردیبهشت ٩۳
فروردین ٩۳
اسفند ٩٢
بهمن ٩٢
دی ٩٢
آذر ٩٢
آبان ٩٢
مهر ٩٢
شهریور ٩٢
امرداد ٩٢
تیر ٩٢
خرداد ٩٢
اردیبهشت ٩٢
فروردین ٩٢
اسفند ٩۱
بهمن ٩۱
دی ٩۱
آذر ٩۱
آبان ٩۱
مهر ٩۱
شهریور ٩۱
امرداد ٩۱
تیر ٩۱
خرداد ٩۱
اردیبهشت ٩۱
فروردین ٩۱
اسفند ٩٠
بهمن ٩٠
دی ٩٠
آذر ٩٠
آبان ٩٠
مهر ٩٠
شهریور ٩٠
امرداد ٩٠
تیر ٩٠
خرداد ٩٠
اردیبهشت ٩٠
فروردین ٩٠
اسفند ۸٩
بهمن ۸٩
دی ۸٩
آذر ۸٩
آبان ۸٩
مهر ۸٩
شهریور ۸٩
امرداد ۸٩
تیر ۸٩
خرداد ۸٩
اردیبهشت ۸٩
فروردین ۸٩
اسفند ۸۸
بهمن ۸۸
دی ۸۸
آذر ۸۸
آبان ۸۸
مهر ۸۸
شهریور ۸۸
امرداد ۸۸
تیر ۸۸
خرداد ۸۸
اردیبهشت ۸۸
فروردین ۸۸
اسفند ۸٧
بهمن ۸٧
دی ۸٧
آذر ۸٧
آبان ۸٧
مهر ۸٧
شهریور ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
خرداد ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
فروردین ۸٥
اسفند ۸٤
بهمن ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
آبان ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤
امرداد ۸٤
تیر ۸٤
خرداد ۸٤
اردیبهشت ۸٤
فروردین ۸٤
اسفند ۸۳
بهمن ۸۳
دی ۸۳
آذر ۸۳
آبان ۸۳
شهریور ۸۳
امرداد ۸۳
تیر ۸۳


می خوانم
تلخ، مثل عسل
درد در چشم چپ
محیا بانو
یادداشت ها
نقطه سر خط
ولوج
نیلوفر و بودنش
در کنار رودخانه (مهبد)
نوشی و جوجه هایش
شاتوت
خجسته
از بهشت تا بهشت
روشنان
نا گفته هایی از جنس سکوت
قوزک پای چپ یک زرّافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد
فرشته های زندگی
پوتشكا (معين)
راهی
خبرنگار مرد (امير)
نقش پرنيان (سميرا)
تقویم باطله
same old fears
و اگر نمرده باشند
دهل (رضا و بهروز)
فرصتی برای خودم
قالب وبلاگ
اخبار ايران
اخبار ict
تفريحات اينترنتي
تالارهاي گفتگو
  rss 2.0  



لوگوی دوستان
وبلاگ فارسی

آسمان مال من است!

من نمی دانم

     و همین درد مرا سخت می آزارد

که چرا انسان

   این دانا

        این پیغمبر            

در تکاپوهایش

        چیزی از معجزه آن سوتر

        ره نبرده است به اعجاز محبت

                       چه دلیلی دارد؟

                       چه دلیلی دارد که هنوز

         مهربانی را نشناخته است

                                               و نمی داند که در یک لبخند

                                    چه شگفتی هایی پنهان است

   من بر آنم که در این دنیا

                     خوب بودن به خدا

                         سهل ترین کارهاست

                       و همین درد مرا سخت می آزارد....

 

نوشته: دارم فهمیده می شم.... دارم فهمیده می شم..... و این برام خیلی قشنگه. خیلی. نمی دونم شاید از هر کسی می شد توقع داشت.... حتی از بهار. حتی از هدیه. اما تو.... مرسی. واقعا مرسی. هیچ وقت فکر نمی کردم که .... مرسی نیما. از همه توقع داشتم به جز اومدن تو توی خلسه های هدیه و ..... کمک بود برام. خودت که می دونی.... (ساده انگارانه است که فکر کنم تو وبلاگم رو می خونی! شاید هم می تونی بخونی! اما فکر کنم فکر من رو بهتر از وبلاگم درک کنی. مرسی نیما.)

نوشته 2 : جایی که اصلا توقعش رو نداری پیداش می شه و به خنده ات می ندازه یا به فکر می برتت. مثل متن دست نوشته ی بهار که هفته ی پیش لای دفترم سر در آورد و مثل وقتی که فراز از تو کیفش سی دی رو در آورد و داد به من.... و البته گفت که آهنگی که من می خوام خرابه.... مثل وقتی از بین حدود 50 تا آهنگ زدم یکی رو زدم و شانسی خوند:

دلم برات تنگ شده جونم                                    می خوام ببینمت نمی تونم

بین ما دیوارهای سنگی                                         فاصله یک عمره می دونم

بغض ترانه امو شکستم                                      می خوام بگم عاشقت هستم

تو عین ناباوری یک شب                                     خالی گذاشتی هر دو دستم

                   تو بودی تمام هستی و مستی و راستی و تمام قصه ی من           

                   تو بودی سنگ صبورم و نگاه دورم و لب های بسته ی من           

نیمه شب ، (نیمه شب ) از خوابم پا می شم.      نیستی پیشم ( نیستی پیشم) باز دیوونه می شم

                         دوری تو ( دوری تو) تیشه زد به ریشه ام                         

                                              نیستی پیشم....                                  

بی صدا (بی صدا) از من خالی می شم                      هم صدا (هم صدا) با بی بالی می شم

                            گونه هام (گونه هام ) خیس از شبنم غم                              

                                             نیستی پیشم.....                                           

                             تو بودی تمام هستی و مستی و راستی ......                            

دوباره درجه ی خجستگیم می زنه بالا. یوهوووو! و می خندم. باز نگاه عاقل مامان و بابا که این دوباره ذوق مرگ شد به دلایل نامعلوم!!!

...



خزان

خداحافظ بهار من!

سلام بهار . م غریبه ی محترم!

 

پ.ن: بهاری باشید....

کاش تو هم بهاری بودی..

...



نمی دونم چه تیتری خوبه!

سلام دوست عزیز من!

چیز زیادی نمی گم. وقت قشنگت رو هم نمی گیرم.

به اندازه ی کافی هم دیر کردم.

فقط می خواستم با یه هفته تاخیر بگم:

تولد خیلی قشنگت خیلی مبارک!

فقط می خواستم بگم خیلی چاکریم! فقط می خواستم بگم یه کم با ما باش!

*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

خیلی قشنگه که هنوز خبرنگار رسمی نباشی و بهت روز خبرنگار رو تبریک بگن! من که شدیدا فیض بردم! اما قشنگ تر اینه که به این مناسبت خودت رو یه شاخه گل مهمون کنی!

امروز رفته بودیم با بچه ها، سمت پانا. بعد از خیلی ساعت که کارمون تموم شد، توی راهروی خبرگزاری، یه گلدون گل دیدم. از همون گل هایی که خودم و خودم دوست داریم! در هر حال حالا خبرنگارای پانا (مثل آقای ع.ج) می فهمن که تعارف اومد و نیومد داره!

برام جالب بود! توی پانا امین رو دیدم. (راستش شرمنده جناب! فامیلی شما رو بلد نیستم!) البته معلومه که اون من رو نشناخت! اما خوب من دورادور پیگیر کارهاش بودم. متاسف شدم که یکی از بهترین خبرنگار های ورزشی دانش آموز....

***********************

نمی دونم چیه، اما می دونم هست! نمی دونم کیه اما وجودش رو حس می کنم. شدیدا منتظرشم....  انتظارم سخته چون نمی دونم منتظر چیم؟ آدمه؟ میله؟ نامه است؟ تلفنه؟ نمی دونم..... سه هفته است منتظرشم..... و نمی دونم چیه...

نمی دونم.....

...



خیز و با من، نغمه ی تازه سر کن!

امید جانم ز سفر باز آمد                                         شکر دهانم ز سفر باز آمد.

عزیزه آن که بی خبر                                             به ناگهان رود سفر

چو ندارد دیگر دلبندی                                       به لبش ننشیند لبخندی

چو غنچه ی سپیده دم                                           شکفته شد لبم ز هم

 چو شنیدم یار باز آمد                                         ز سفر غم خوارم باز آمد

همچنان، که عاقبت                                           پس از همه شب به دمم

سحر ناگهان نگار من                                              چنان مه نو آمد از سفر

من هم، پس از آن دوری                                              بعد از غم مهجوری

یک شاخه ی گل بردم به برش

یک شاخه ی گل بردم به برش

دیدم که نگار من                                                      سرخوش ز کنار من

بگذشت و به بر، یار دگرش.

بگذشت و به بر، یار دگرش.

وای ی ی ی ی ی  ی ی                                     از آن گلی که دست من بود

خموش و یک جهان سخن بود

خموش و یک جهان سخن بود

***=***=***=***

گل که شهره شد به بی وفایی

ز دیدن چنین جدایی

ز غصه پاره پیرهن بود.....

 

 

پ.ن: شاید دیر اما بلاخره دارم قبول می کنم که امیروشکا و یولیچکای من دیگه نباشن.... هر چند دور و دیر! و هر چند ...

...



.....!!!

من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم!

من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم!

من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم!

من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم! من شادم!

می فهمی؟

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

پی نوشت:

...



م ن ج ل ا ب

دستم رو دراز می کنم و دست راستش رو می گیرم. خوب، حالا دستش رو گرفتم.

-فشارش بده.

و اون خیلی آروم دستم رو فشار می ده. و همین کارش عصبیم می کنه. می خوام داد بزنم اما نمی شه. هدیه داد بزنه؟

در عوض بهش لبخند می زنم. دوباره دستش رو می گیرم و می گم:

-رسول محکم فشارش بده.

و باز فشار آروم دستش.... و باز من که نمی تونم داد بزنم... نمی تونم گریه کنم و نمی تونم .... نمی تونم.... نمی تونم.... نه٬ من باید همچنان یه هدیه باشم!

دستش رو ول می کنم و به دروغ می گم: خیلی خوبه! کف دستم می سوزه. انگار دست رسول برق داشته. کف دستم تا یک ساعت می سوزه. می سوزه و من یک ساعت تمام با بغض لعنتی گلوم دست و پنجه نرم می کنم.... می جنگم  و به خیال خودم هم پیروز می شم...

و گوش می کنم به حرف های رسول که از دو روز قبل می گه که دستش نیروی الانش رو هم از دست داده بود. که حتی نمی تونسته دوربینش رو نگه داره... که حتی نمی تونسته دکمه ی دوربینش رو بزنه. و من تو وجود خودم چشمامو می بندم و شروع می کنم به آروم آروم گریستن. و توی ظاهرم شروع می کنم به خندیدن و چرت و پرت گفتن و با قاشق قاشق کمپوت، بغضم رو خوردن.

خسته شدم.... خسته شدم.... به من اجازه بده که هدیه نباشم.... به من اجازه بده که یه آدم عادی باشم. به من اجازه ی اشک ریختن و غمگین شدن بده...

بهار و رسول دارن با هم حرف می زنن و حرفاشون به من هیچ ربطی نداره. منم مثلا دارم کمپوت سومم رو می خورم.... و تمام حواسم به سوزش کف دستمه.... و از حرف های رسول تمام بدنم می لرزه:

- پریروز زنگ زدم از همه ی بچه ها حلالیت بگیرم....

آماده می شم که بغضم رو بیرون بریزم که می گه:

- من  اگه روحیه ی هدیه رو داشتم هیچ وقت کارم به اینجا نمی رسید...

و من فقط می لرزم، می خندم و کمپوت بعدی رو می ندازم بالا!

الان که دارم این ها رو می نویسم، دستم داره می لرزه و هومن و کامران دارن بلند داد می زنن تا صدای دکمه های کیبورد به بقیه نرسه....

امسال برای من یه کابوس تموم نشدنی بود... تمام روزهام در این گذشت که نکنه یه  بیماری لعنتی دوستای من رو شکار کنه.... تمام ترس من از این بود که نکنه دیگه نتونم همپای بهترین و قدیمی ترین دوستام راه برم... آره! آره! آره! من سعی می کنم وقتی با دختر قشنگ مهربونم حرف می زنم گاهی بهش امید بدم. اما متاسفانه اکثر حرف هامون وقتیه که من خیلی از نظر روحی خسته ام. آره! کابوس دوستام نمی خواد من رو رها کنه.... (سوم تیر، بین همه ی تصمیم گیری هام بهناز تو ذهنم بود... و بهناز بود که به جای من کار کرد... و من از ترس فردا ... و من تمام روز های امسالم در ترس از کابوس بهناز و بهنازهام بود.)

یکی دو ساعت که گذشت،رسول گفت: شما دو تا رابطه تون چطوره؟

بهار: دیگه حرفی نداریم که با هم بزنیم....  در جواب رسول که چطور؟ می گم همه چیز تقریبا از روزی شروع شد که من از خواب بیدار شدم و دعا کردم که کسیکه حرف اول اسمش (ب) هست و اسمش چهار حرفه نمیره.... و بر می گردم و به بهار می گم : فهمیدی کی رو می گم؟ سرش رو تکون میده که یعنی آره. و من از همین می فهمم که اشتباه فهمیده: نفهمیدی؟ خودتو می گم. با نا باوری نگام می کنه و میگه: باورم نمی شه... و من باید چطور بهش بگم که کابوس های بیداریم چقدر من رو ترسو کرده. وقتی می گه دیگه حرف من رو نمی فهمه.

آره! من تمام درونم امسال مملو از همین ها بود: از دست دادن دوستام در بیداری و یه صدای گریه در خواب هام. (هر چند یاد گرفتن چطور این صدا رو کمتر کنم.... شاید با قطع کردن تماس های تلفنیم) و همه ی اینها شاید موجب شد من کاملا مشاعرم به مخاطره بیفته!!! خنده هام کم بشه... کم بشه... و شاید ساختگی.

روز به روز خسته تر می شم.... نمی دونم چقدر می تونم دووم بیارم.... اما امیدوارم به کنکور سالم برسم!

*بهار گفت: برام جالبه که حامد تنها کسیه که تونست تو رو با همه ی بالا و پایین بودنت قبول کنه. چی باید بهش بگم؟؟؟

**جالبه برای کسی گریه کردن حتی گاه به گاه وضع ایده آل باشه و خندیدن همیشه وضع دیوانه کننده ی موجود!

***ببخشید متن تکراریه!

...