در بهشت اکنون!


در بهشت من
هاش

درباره :
صفحه نخست
تماس با نویسنده
عناوین مطالب وبلاگ
اضافه به علاقمندی ها
صفحه خانگی شود





دسته بندی
()

آرشیو
شهریور ٩٦
امرداد ٩٦
تیر ٩٦
شهریور ٩٤
امرداد ٩٤
تیر ٩٤
خرداد ٩٤
اردیبهشت ٩٤
فروردین ٩٤
اسفند ٩۳
بهمن ٩۳
دی ٩۳
آذر ٩۳
آبان ٩۳
مهر ٩۳
شهریور ٩۳
امرداد ٩۳
تیر ٩۳
خرداد ٩۳
اردیبهشت ٩۳
فروردین ٩۳
اسفند ٩٢
بهمن ٩٢
دی ٩٢
آذر ٩٢
آبان ٩٢
مهر ٩٢
شهریور ٩٢
امرداد ٩٢
تیر ٩٢
خرداد ٩٢
اردیبهشت ٩٢
فروردین ٩٢
اسفند ٩۱
بهمن ٩۱
دی ٩۱
آذر ٩۱
آبان ٩۱
مهر ٩۱
شهریور ٩۱
امرداد ٩۱
تیر ٩۱
خرداد ٩۱
اردیبهشت ٩۱
فروردین ٩۱
اسفند ٩٠
بهمن ٩٠
دی ٩٠
آذر ٩٠
آبان ٩٠
مهر ٩٠
شهریور ٩٠
امرداد ٩٠
تیر ٩٠
خرداد ٩٠
اردیبهشت ٩٠
فروردین ٩٠
اسفند ۸٩
بهمن ۸٩
دی ۸٩
آذر ۸٩
آبان ۸٩
مهر ۸٩
شهریور ۸٩
امرداد ۸٩
تیر ۸٩
خرداد ۸٩
اردیبهشت ۸٩
فروردین ۸٩
اسفند ۸۸
بهمن ۸۸
دی ۸۸
آذر ۸۸
آبان ۸۸
مهر ۸۸
شهریور ۸۸
امرداد ۸۸
تیر ۸۸
خرداد ۸۸
اردیبهشت ۸۸
فروردین ۸۸
اسفند ۸٧
بهمن ۸٧
دی ۸٧
آذر ۸٧
آبان ۸٧
مهر ۸٧
شهریور ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
خرداد ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
فروردین ۸٥
اسفند ۸٤
بهمن ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
آبان ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤
امرداد ۸٤
تیر ۸٤
خرداد ۸٤
اردیبهشت ۸٤
فروردین ۸٤
اسفند ۸۳
بهمن ۸۳
دی ۸۳
آذر ۸۳
آبان ۸۳
شهریور ۸۳
امرداد ۸۳
تیر ۸۳


می خوانم
تلخ، مثل عسل
درد در چشم چپ
محیا بانو
یادداشت ها
نقطه سر خط
ولوج
نیلوفر و بودنش
در کنار رودخانه (مهبد)
نوشی و جوجه هایش
شاتوت
خجسته
از بهشت تا بهشت
روشنان
نا گفته هایی از جنس سکوت
قوزک پای چپ یک زرّافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد
فرشته های زندگی
پوتشكا (معين)
راهی
خبرنگار مرد (امير)
نقش پرنيان (سميرا)
تقویم باطله
same old fears
و اگر نمرده باشند
دهل (رضا و بهروز)
فرصتی برای خودم
قالب وبلاگ
اخبار ايران
اخبار ict
تفريحات اينترنتي
تالارهاي گفتگو
  rss 2.0  



لوگوی دوستان
وبلاگ فارسی

دختر جان شیرینم

به بابا و خواهری که نگاه می کنم

کیف می کنم از تفاوت سنی بیست و پنج ساله شان

یعنی می فهمند هم را

هم پای هم می روند می دوند

یعنی خاطرات یکجور تر و همسن تر دارند

به تقویم که نگاه می کنم

حسرت می خورم کمی!

شانس اختلاف سنی بیست و پنج سال را با دخترم از دست دادم دیگر!

باید روی همان سی و دو سال بیشتر فکر کنم!!!!

...



آخر به جایی می رسیم

در تمام این سال ها، در تمام این سال ها، خواندم و نوشتم و بحث کردم که زنانگی ام را به تصویر بکشم. که به تصویر بکشم که جدای از تمام پیش داوری ها و باورها، زن بودن من، تن بودن من، زیباست. چهره اش قشنگ است. قابل عشق ورزیدن است. می تواند در تمامی معانی تجلی بیابد. می تواند در نور یک شمع، بدنی برهنه زیبا ترین تصویر باشد.

در تمامی این سالها، خواندم و تلاش کردم که در شکلی به تمامی متفاوت از آنچه برایم تعریف کرده بودند، خودم، خودم خودم را لایه لایه جدا کنم و به تصویر بکشم و تجربه کنم.

در تمامی این سال ها، مطابق خواسته هایم زیستم. مطابق خواسته هایم خواندم. مطابق خواسته هایم، تجربه کردم. در تمامی این سال ها....

حاصل تمامی این سال ها، عشقی شد به احمقانه ترین گزینه ی ممکن. کسی که به خاطر خوانده هایم، تجربه کرده هایم و خواسته هایم، از من ترسید و فرار کرد. کسی که به دلیل تمامی این بودن هایم، پس زد در تمامی این مدت طولانی من را. حاصل تمام این تجربه ها، خواستن تنانه و روحی کسی شد که حتی ذره ای به آنچه معتقد بودم، دید مثبت نداشت. که به تمامی آنچه که بودم، به ترس و گاهی تحقیر می نگریست.

در تمامی این سال ها، در ثنای مادر سالاری و احترام به مادر طبیعت خواندم. زندگی ام را تحت تاثیرش قرار دادم. پذیرفتم که باید به جهانم احترام گذاشت. اعتقاد پیدا کردم که چقدر در جهان می توان احترام گذاشت و احترام دید و لذت برد. و کسی را یافتم که به تمامی ارزش های جهان پدرسالار معتقد بود. که هراسید از من. از دیدگاهم. از زندگی ام. از تمامی ام. آنقدر هراسید که به بیماری رسید کارش.

در تمامی این سال ها....

این همه سال گذشته پسر! این همه وقت گذشته! بایست سر جایت. یک بار برای همیشه بگذار تمامش کنیم. بایست سر جایت! این دو دنیا، یکی در مشرق است و یکی در مغرب. در یک اقلیم نمی گنجیم ما. این همه سال گذشته...

دلگیرم. دلگیرم که نمی فهمم چه چیز انقدر جذبم کرده اتم به این انسان بدین حد در جهان متفاوت. دلگیرم. دلگیرم که چرا از این هزار تو خارج نمی شوم. دلگیرم. دلگیرم. دلگیرم. دلگیرم.

من فکر می کنم به تو. به تمام جاذبه هایت. به تمامی دافعه هایت. به تمامی نیرویی که می دهی و می گیری. من نمی فهمم. من هنوز نمی فهمم. پ

من

 هنوز

 نمی فهمم

...



چه حسی داشته وقتی اینو نوشته؟

که موی گندیده ی به چشم نامده ات هم

مازاد بر مصرف من است...

...



تصویر

یعنی منی که الان منم، نشسته ام درون سایت، گوش سپرده ام به صداهای شاد مردمان بیرون. می بینمشان که ایستاده اند دور همی و می خندند (باز هم همی) گودر می خوانم که پر از عاشقانه است و می کشد دلم که بنویسم.

طفلکانه: می نویسم ها! اما وسط متن، نوشتنم ته می کشد! مثل الان که صدای خنده قطع شد و نوشتنم... به ته رسید!

...



رندی و هوسناکی، در عهد شباب اولی

با کمبود شدید امکانات مواجه ایم...!

...



 

کلمات اول را که خواندم، خواب آلود شدم، با سرما

بعد خودم را سه بار پتو - پیچ کردم و خوابم برد

هی می خواستم بیدار شوم، پیچ می خوردم

می خواستم بخوابم، پیچ می خوردم

دقیقا حس می کردم دنیای خواب و دنیای بیداری را، و مسیر بین آنها را که یک پیچ بود

هی تاب می خوردم، می رفتم

هی تاب می خوردم، می آمدم

هوشیار بودم و عجیب بود

...



نظم دارد بر می گردد

داشتم می نوشتم

شناور بودم، نمی دانم کجا و داشتم هر آنچه که فکر می کردم را می نوشتم

الان یادم نیست چه چیزی را

یادم نیست کجا بودم

اما چیزی بود که می خواستم ثبتش کنم....

...



کشتی

نشسته ام سر جایم

مثل بچه های خوب

به تمام راه هایی فکر می کنم که برای رسیدن به هر آنچه "آنم آرزوست" در پیش است.

می بینم راه ها را می شود که دوست نداشته باشم ها! می شود! اما به طرز غریبی، به طرز غریبی خوشحالم از این راه ها. خوشحالم که هنوز می شود سکان روزهایم را به دست بگیرم من

...



شهر در امن و امان است

چقدر خسته است این دل

و چه تنها

وقتی هیچ کسی در آن نیست

...



نازیباست

آن لحظه که نگاه می کنم

و می بینم

در آستانه ای

و در حال رفته شدن...

...



قحطی

بیچاره دلم

نشسته

خودش را گرفته

توی کاپشن گرمم خودش را جمع کرده

هی دارم اشک می ریزد

هی دارد اشک می ریزد

هی دارد فکر می کند چرا هیچ کس را آنقدر ندارد که بیاید از پیش من ببردش چند ساعتی هم که شده

که گریه کند

که نرم کندش

که آنقدر قابل بداندش دلم که باهاش صحبت کند

که آنقدر قدیمی باشد که هنوز در دسترسم باشد

که آنقدر جدید باشد که رسیده شده باشد برایم

بیچاره دلم

بیچاره دلم

...



دوستان های دوستانه ام

آدم های صمیمی

آدم های قدیمی صمیمی

آدم های مهربان قدیمی صمیمی

آدم های دوست داشتنی مهربان قدیمی صمیمی

همین است که هنوز سر پا ایستاده ام

...