گذار

صبح از خانه بیرون نزده ام هنوز، چشم هایش گرد شده و زل زده به صفحه ی روبرویش. از همین ایمیل هایی است که می چرخد و می چرخد و می چرخد و شما در سه سال دو بار می بینیدش. از زنی میانه بالا، باریک، خوش پوش و بی زمان. بی زمان یعنی تصاویر چهل و چند ساله اند و ادعای نگارنده بر این بوده که زن، هفتاد و شش ساله است.

هفتاد و شش ساله. بدون هیچ چروکی. بدون هیچ پای زمانی. بدون اثری از عمر.

زویا پیرزاد، در کتاب "عادت می کنیم" اش، بخشی را به توصیف پوست و مقایسه ی آن می پردازد. مقایسه ی پوست مادر آرزو، شازده خانوم و خود آرزو. پوست مادر که مثل حبه ی انگور صاف و کشیده است. و پوست خود آرزو. که چروک های خیلی ریزی دارد. در کتاب، پدر آرزو عاشق مادرش است. و همیشه در باب شفافیت و صافی پوست اش سخن می گوید. آرزو اما، هواخواه مردی می شود که چروک های پوستش را می بیند و می خواهد. همان خطوط ریز دور چشم ها را. مادر، ملکه ای است که در سرزمین اش بدون توجه به آنچه که در جهان بیرون می گذرد حکمرانی می کند و عاشقان خودش را دارد. و دختر، حاکم سرزمین خودش است. در سرزمین خودش می جنگد و پیش می رود و مرزهایش را پاسداری می کند.

خواهری، امسال سی ساله شد. غصه خورد خیلی بابت سی سالگی اش. سی سالگی به نظر من زمان دیر و دوری نیست. زن های سی ساله به غایت زیبایند. چون کم کم زمانی رسیده که خودشان را پیدا کنند. خودشان تر شوند. زن های سی ساله اما در برابر چهل ساله ها خیلی کمترند. همینطور که در برابر پنجاه ساله ها. گذر زمان اثر ظریفی بر پوست می گذارد. خطوطی که ارزشمندند. زیبایند. مهربانند.

خواهری من، شازده خانوم زویا پیرزاد و خانم هفتاد و شش ساله ی عکس ها (مادر انریکه ایگلسیاس) احتمالا هیچ وقت  به زیبایی از دید من نگاه نکنند. به زن هایی که شیوه ی زیست خودشان، تولد فرزندانشان، تجربیات ریز و درشت زندگانی شان و همه و همه، در شکل دهی خطی از اندامشان نقش داشته. اندامی که نرم می شود و شکل می گیرد و فرم مخصوص هر کسی را می پذیرد.

اندامی که منحصر به فرد است. و رویایی!

پ.ن: وقت هایی شد که دو خط شدید بر روی صورتم افتاد. از کمی کنار تر از لب هایم تا کناره ی چشم ها. چشم هایم بیش از پیش پف کرد و کناره هایش بیشتر و بیشتر چروک خورد. آن وقت ها، بیشتر می شد که من باشم و آینه و تصویرم را نگاه کنم و نقش به نقش حفظ کنمش. دنیا که آرام تر گرفت، رفتند آن خطوط هم.

/ 0 نظر / 3 بازدید