با نوشتن سه صفحه ی صبح تمرین می کنم. آرومم می کنه. مرتبم می کنه. و البته به شدت غمگین میشم. انگار هر روزم رو با شخم زدن خودم شروع می کنم. با قبول نارسایی. با قبول درد.

میدونم که قرار نیست برگردیم و بخونیمشون. اما همین که می نویسم هم، شبیه زخمه بر جانه.

/ 0 نظر / 24 بازدید